Tekst groter?

Geloven tegen alles in

Abraham heeft de stem van de Heere gehoord. En er gehoor aangegeven. Veel meer dan een stem heeft hij niet. Die stem kwam onverwacht. Die stem heeft hij later meerdere keren gehoord. Die woorden bewaarde hij in zijn hart. Het waren woorden van beloften. Met de opdracht tot zegen te zijn. Eenmaal zou Abraham vader worden van vele volken.
Zomaar denk ik dat Abraham gelijk een plaatje voor ogen heeft. Sara die kracht krijgt een dozijn kinderen te baren. Een kroostrijk gezin met dartelende kinderen rondom zijn tent. Abraham ziet het vast helemaal zitten.
De beloften zijn zelfs in het meervoud.

Niet slechts één volk. Vele volken komen uit hem voort. Een duizelingwekkende gedachte.
Tegelijk blijft de werkelijkheid er anders uitzien. Er huilt geen baby. Er zijn geen kinderen die lachen, spelen en ruzie maken. Het blijft opvallend stil in de tent. Op zich al een verhaal om te verwerken. Het valt niet mee onvervuldheid in je leven mee te sjouwen. Vaderdag mag gerust aan je voorbij gaan…

Bij Abraham is het hopen en geloven niet vanzelf gegaan. Tweemaal deed hij afstand van zijn vrouw om zijn eigen hachje te redden. Later had Sara nog wel een idee om het probleem op te lossen.
Hagar kwam in beeld, maar ze raakte later weer uit beeld. De Heere heeft een ander plaatje voor ogen.
De tijd komt dat Abraham en Sara elkaar aankijken. Ze hoeven niet veel te zeggen.
Het wordt hem niet. De onmogelijkheid een kind te krijgen wordt ingezien en verwerkt.

Pas dan komt Gods tijd. Voor iedereen wordt het duidelijk. Dit is het werk van Zijn scheppende goedheid. Hij weet Zijn woord en beloften waar te maken. Desnoods zonder menselijke mogelijkheden.

Paulus leeft van deze geschiedenis. Hij getuigt dat Abraham die vele jaren tegen alle werkelijkheid in is blijven hopen en geloven. De apostel ziet de vervulling van Gods beloften. Hij ziet het waar in Israël en onder alle volken mensen hun volle vertrouwen uitspreken in Jezus Christus.

Nu kan Paulus achteraf praten. Dit is altijd gemakkelijker. Tenminste, als het gaat over Abraham. Dat verhaal van toen staat. Tegelijk heeft het Paulus geholpen tijdens zijn trektochten door de volken. Stad en land loopt hij af. In de synagoge en in de kerk, op de markt en in de gevangenis, overal spreekt hij over de opstanding van Jezus Christus. Het brengt velen tot geloof en hoop. Al is op andere plekken de oogst mager. Toch ziet hij het werk van de Geest van Pinksteren.

Die Geest bewerkt wat mensen zelf zo moeilijk lukt. Geloof en hoop zijn echt gaven van de Geest.
Paulus zal geen flauw vermoeden hebben gehad dat er nu zo’n 2,3 miljard christenen op aarde hopen en geloven.
Waar geloven bij ons onder druk staat, komen elders in de wereld velen tot geloof in Christus. Er is groei, zelfs tegen de verdrukking in. Zo las ik dat in Oost-Cuba de kerk de afgelopen twintig jaar is gegroeid van 238 naar 7.039 gemeenten.
In Nepal heb ik het mogen zien hoe de kerk al jaren een sterke groei doormaakt.
Nu wij tien jaar terug zijn uit Kenia is sindsdien het aantal predikantsplaatsen gegroeid van 58 naar 237. In centraal Thailand kwamen er vorig jaar zo’n zevenduizend mensen tot geloof. Deze lijst is eenvoudig langer te maken. Het versterkt mijn geloof en hoop.
Wij laten nog teveel de werkelijkheid om ons heen ons beeld bepalen. Na elk sociologisch onderzoek over de kerk wordt er een liniaaltje gepakt. De lijn loopt dan strak naar beneden. Zelf word ik wel gevraagd waarom ik ‘nog’ geloof. Vooral dit ‘nog’ wil benadrukken dat het een gedane zaak lijkt.

Zelf heb ik niets met dit ‘nog’. Wel heb ik alles met ‘toch’. En toch zal Christus Zijn gemeente bouwen. Niet dat ik de werkelijkheid niet onder ogen zie. Wel weet ik dat mensen slechte toekomstvoorspellers zijn.

De toekomst van Israël en de kerk liggen in de handen van de Heere. Zijn Koninkrijk komt echt wel! Dit beeld houd ik mij voor ogen. Tegen alles in. Het klinkt misschien bizar. Maar veel meer heb ik niet in handen. Alleen de woorden en beloften van de levende God doen mij hopen en geloven. Dan leef ik op!

Het is Pasen geweest! Het is Pinksteren geweest! En er komt echt iets heel moois aan. In geloof zie ik het al voor mij. In het volle vertrouwen dat de Heere het helemaal in beeld heeft. En bij machte is Zijn werkelijkheid te creëren.

ds. Koos Snaterse – Pinksteren 2019